Fotocolumn 1 - Dood Doet Leven

Een deur is een overgang; het moment tussen heden en toekomst, maar ook tussen heden en verleden. Wat ooit was ligt achter de deuren die we sluiten, wat komt ligt achter de deuren die we openen. Brengt deze deur op de begraafplaats Jaffa in Delft een nieuwe toekomst, of is het de deur naar de vergetelheid?

De dood als het definitieve einde van het leven, of het leven als het stuntelige begin van oneindigheid. Het lijkt een kwestie van perspectief, van kiezen wat je wilt zien of wat je wilt laten zien. Het is de keuze van de fotograaf, maar ook de keuze van de schrijver. Wat breng ik in beeld en wat laat ik erbuiten?

Misschien staat de wagen te wachten op een kist, misschien is hij zojuist gebruikt om iemand naar zijn laatste rustplaats te brengen, misschien wel beiden. De lopende band van het begrafeniswezen. De foto is leeg, ontdaan van menselijke aanwezigheid. Toch is de andere kant van deze deur vol leven. Mensen met koffie en cake, kinderen die spelen.

Het is de noordkant van dit bijzondere gebouw in Art Deco stijl. De achterkant. De schaduwkant. De kant van de dood. De andere kant baadt in een warme najaarszon. De zuidkant, de kant vol leven waar mensen buiten staan, waar ze spreken en lachen. De foto laat maar één kant zien, belicht maar één perspectief en is in metaforische zin genomen vanuit een deuropening. Een fotograaf bevindt zich altijd op de scheiding van twee werelden. De wereld die hij ziet door zijn lens en de wereld die op hetzelfde moment achter zijn rug doordraait.

Fotocolumns als deze, zijn mijn pogingen om wat zich aan beide zijden van een deur bevindt bij elkaar te brengen. Om twee perspectieven samen te voegen in de hoop dat het geheel meer is dan de som der delen. Dit is de start, het beeld van de dood om nieuw leven aan te kondigen.