Fotocolumn 9 - Preekstoel

Columnisten zijn de moderne dominees. Mensen die denken te weten hoe de wereld in elkaar zit en dat met alle geweld met anderen willen delen. Soms is het zelfs niet alleen de drang om iets te willen delen, maar om het eigen gedachtegoed, de eigen normen en waarden, voor te schrijven aan anderen. De ware columnist heeft - net als de ware dominee - de wijsheid in pacht.

Als columnist zal ik dus ook de hand in eigen boezem moeten steken en moeten kijken waarom ik mijn wereldbeeld toch zo graag met anderen wil delen en in sommige gevallen eigenlijk aan anderen op wil leggen. Mijn waarheid is niet alleen mijn waarheid, maar "De Waarheid". Enigszins gechargeerd natuurlijk, ik ben niet zo wereldvreemd dat ik geen enkele andere vorm van waarheid accepteer, maar er zit wel een kern van waarheid in, waardoor deze zin erg complex wordt. Is die kern van waarheid alleen mijn waarheid, of een gedeelde waarheid?

Al mijn columns zijn in zekere zin preken, geschreven voor slechts een paar trouwe lezers en voor de rest toeristen die toevallig in deze kerk langskomen.
"Kijk mam, er zit iemand in die stoel."
"Dat is de dominee."
"De dominee?"
"Ja, de dominee. De dominee is een meneer of mevrouw die een verhaaltje vertelt om de bezoekers van de kerk iets duidelijk te maken over het leven."
"Waarom?"
"Dat is zijn roeping."
"Roeping?"
"Dat leg ik wel uit als we weer thuis zijn, we moeten verder nu."
"Mag ik een foto maken, mam?"
"Snel dan, de bus wacht niet."

Vanuit mijn preekstoel zie ik wel dat er mensen langskomen, maar ik ken ze niet. Ik weet niet wat ze denken, wat ze geloven, wat hen beweegt hier te komen. Is het nieuwsgierigheid? Zijn ze per ongeluk naar binnen gelopen? Zijn ze op zoek naar iets?
Preek ik meer voor die mensen of meer voor mezelf? Als ik deze vraag aan een dominee zou stellen, zou hij misschien zeggen dat hij vooral voor god preekt, dat hij zich geroepen voelt door god om dit te doen en dat het volgen van die roeping hem gelukkig maakt.

Door wie of wat voel ik me geroepen om te preken? Ik geloof niet in god, niet in een hogere macht. De roeping kan dus alleen maar uit mezelf komen. Is dat de goddelijkheid in de mens, of een gevolg van de overschatting van het belang van mijn eigen mening? Zodra ik het idee krijg dat het laatste het geval is, stop ik acuut met het schrijven van columns.
Tot volgende week.