Fotocolumn 11 - Tweelingnootje

Ik kom ze wel eens tegen en ik ben vast niet de enige. Ze hebben dezelfde smaak, ze zijn ongeveer even groot en ze dragen precies dezelfde jassen. Ze zijn met elkaar vergroeid als een Siamese tweeling. In de kern zijn het er twee, maar voor het gezicht is het er één. Een misvormd borrelnootje, of beter, twee borrelnootjes die aan elkaar vast zitten. Kijken, bijten en wegspoelen met alcohol, zo ga ik daar over het algemeen mee om.

Hoe een mens kijkend naar een foto met twee honden uitkomt bij Siamese tweelingnootjes, is moeilijk te verklaren, net als de gedachtesprong van borrelnoot naar trainingspak. Toch zie ik honden veranderen in tweelingnootjes en tweelingnootjes in een man en een vrouw op de fiets in hetzelfde foute trainingspak, met dezelfde foute zonneklep en met dezelfde foute witte gympies. In de kern twee mensen, maar qua beeld een vierwielige fiets met een jongbejaard tweelingmonster in popart-lycra. Kunst met een grote K als het idee ontsproten zou zijn aan de verwrongen geest van de ware artiest, maar helaas niets anders dan de gruwelijke werkelijkheid van hersenloze stelletjes met teveel vrije tijd.

Zodra ik zo'n setje horizonvervuilende sportieve 50+ fietstypes in matching outfit, zie rijden, zie ik ook meteen een caravan, een Franse tolweg en een achterbak vol koffie, aardappelen en broodbeleg. Ik hoor ze praten met soortgenoten, hoor hoe zij zijn zinnen afmaakt en hij de hare. Ik zie ze zitten met een plastic beker Chateau Migraine voor hun caravan, naast elkaar, dezelfde korte broek, hetzelfde poloshirtje, zwijgend starend naar de ondergaande zon. De lichtheid van het versmolten leven als een gruwelijke marteling. Kan ik dit in mijn wilsbeschikking opnemen als dwingende reden voor euthanasie?

Het is het leven als een prakje: de ingrediënten door elkaar gestampt tot een vormloze hoop met een kuiltje voor de jus. Een voorbeeld waarbij het geheel minder is dan de som der delen. Ik heb niets tegen samenzijn, samendoen en het koesteren van de overeenkomsten, maar voor een beetje balans zou je ook de verschillen moeten koesteren en het individu tot zijn recht moeten laten komen.
Dat klinkt vreemd uit de mond van iemand die samen met zijn lief een fotohobby en website deelt, maar zolang we geen gezamenlijke columns schrijven, hoef ik deze woorden niet als een borrelnootje stuk te bijten en weg te spoelen met alcohol.