Fotocolumn 13 - Eenhoorn

Eenhoorn => Paard met opgeplakte cocktailprikker

Waar komt die fascinatie voor mythische dieren toch vandaan? Is het een rudimentaire knobbel in onze geest? Is het iets dat is overgebleven uit de tijd van de oude Grieken of misschien van ver daarvoor? Elk weldenkend mens weet dat de Eenhoorn niet echt bestaat en waarschijnlijk ook nooit bestaan heeft, maar dat weerhoudt ons er niet van om dit carnavaleske paard telkens opnieuw af te beelden. Hoe komt dat toch?

Als de fascinatie voor het onbestaande geen overbodig geworden geestesknobbel is, moet het haast wel een aangeboren voorliefde voor magie zijn. Lekker kunnen wegdromen in een niet-bestaande wereld vol bijzondere creaturen die elke vorm kunnen aannemen die wij maar kunnen verzinnen. Ongekende mogelijkheden waar helaas weinig mee gedaan wordt als ik zie dat we na een paar millennia niet verder gekomen zijn dan een paard met een cocktailprikker op zijn kop. Nou vooruit, het gevleugelde paard Pegasus - verrezen uit het bloed van de gedode Medusa, één van de drie monsterlijke vrouwen met een slangennest als kapsel - was al iets origineler en als ik het toch over paarden heb; met de Centaur (half mens, half paard) gaan we qua originaliteit nog een treetje hoger. Misschien iets voor de dressuurbak van paardenmeisje Anky Van Grunsven.

Is die voorliefde voor mystiek een vlucht uit de saaiheid van het dagelijks leven, of is het een bijwerking van bewustzijn? Zonder fantasie komt een mens niet ver, maar diezelfde fantasie kan ook een loopje met ons nemen en in sommige gevallen zelfs echt op hol slaan. Wie het onderscheid tussen realiteit en droomwereld niet meer kan maken, gaat op zoek naar de Eenhoorn, of naar aanverwante verzonnen creaturen als elfjes, draken of god.
En toch heeft het wel wat, die schijnwerkelijkheid vol met wezens die alleen kunnen bestaan bij de gratie van onszelf. Het promoveert ons tot de schepper van werelden, van een compleet universum, van het al... Ja, het maakt van ons de god die we eerder zelf bedacht hebben.

Als wij god gecreëerd hebben en god heeft de wereld gecreëerd, hebben we daarmee dan niet eigenlijk onszelf geschapen? Dat roept direct de vraag op of wij eigenlijk wel bestaan. Als dat niet het geval is, hoe verwerken we die realiteit dan? Het is nogal wat om te merken dat je niet bestaat en ook nooit bestaan hebt. Als ik morgen een levende Eenhoorn tegenkom, zal ik hem eens vragen hoe hij omgaat met zijn niet-bestaan.