Fotocolumn 16 - Transitie

Prachtig zo'n bos met allemaal bomen. Rennende reeën, fluitende vogels en bergen blad, speciaal voor ons geschapen door moeder natuur. Je komt er tot rust, vindt er jezelf en verdwaalt in de tempoloosheid van verstilde tijd. Wie er lang genoeg verblijft, gaat niet alleen in gesprek met zichzelf, maar ook met de natuur. Lekker babbelen met bomen en bomen over de eikels in het gras, zonder stress, zonder prestatiedruk, zonder moeten... Heerlijk.

Als ik zoiets lees, dwarrelt de gedachte door mijn geest dat de schrijver met zijn ode aan het woud als de sodemieter moet opzouten met z'n saaie bosgeleuter. Wat nou in gesprek gaan met de natuur? Ik ben toch geen - tegen bomen lullende - prinses met niets om handen? Rusten in de natuur doe ik wel als ik dood ben. Dan kunnen de maden en wormen welig door mijn rottende vlees krioelen terwijl ik een gesprek aanga met klei en veen. Niets is zo saai als "De Natuur", leve "De Industrie!"

Zie het zonlicht spelen met fabriekshallen, kranen en schoorstenen. Zie hoe het landschap tot aan de horizon is gevuld met het resultaat van vele mensenhanden. De industrie levert meer voedsel op, meer medicijnen, meer warmte en meer mistige beelden waarin het licht diffuus waaiert door een landschap van schaduwen, dan welk bos dan ook. Wij hebben zelf de stappen gezet om vanuit de modder op het droge te komen. Ooit waren we één met de natuur, maar zoals een ongeboren vrucht niet eeuwig verbonden kan blijven met een navelstreng aan zijn moeder, zo moeten wij loskomen van moeder aarde.

De angst om het vertrouwde te verliezen, de angst die vecht tegen de nieuwsgierigheid naar het nieuwe, het onbekende. Het is de eeuwige strijd der ontwikkeling, de strijd die maakt dat we leven in plaats van existeren. We zullen de natuur achter ons moeten laten, we zullen hem slechts als een zoete herinnering meedragen op de weg die voor ons ligt. Een weg die ons uiteindelijk de ruimte in zal voeren, die ons zal laten uitzwermen door het universum.

Zover is het nog niet. Gelukkig maar. Wij zijn nog niet echt toe aan de volgende fase, maar de eerste tekenen van de transitie zijn er wel. Ik kijk liever uit over bossen en rivieren, naar groene hellingen en de eeuwige sneeuw op bergtoppen, langs duinen en zandplaten, over het strand naar de lijn waar zee en lucht samenvloeien. En toch... toch oefent zo'n industrieel uitkijkje aantrekkingskracht op me uit.
Ik hoop dat ik me voorlopig nog als kind mag blijven verwonderen onder de rokken van moeder natuur.