Fotocolumn 20 - Verkiezingsgriep

Over een paar weken zijn ze er weer, van die kleine donzige snaterdingen. Jonge eendjes, pijltjes, die piepen en kwaken dat het een lieve lust is. Er zijn maar weinig mensen die hun gezicht niet in een glimlach plooien als ze het schouwspel zien en horen. Hoe anders was dat met het politieke gesnater rondom de gemeenteraadsverkiezingen.

Als de politiek ergens dicht bij de mensen zou moeten staan, is het wel in de gemeente. Daar gaan de dames en heren bestuurders namelijk over de stoep voor je deur. Niet zozeer in letterlijke zin, want ook lokale politici zie je hooguit in verkiezingstijd op straat, maar het zijn wel de mensen die beslissen over stoepen, straten, rotondes, plantsoenen, trapveldjes en veel andere infrastructuur die je vanuit je raam kunt zien. In "mijn" stad staat de lokale politiek zo dicht bij me, dat ik uit het hoofd van geen enkel gemeenteraadslid de naam kan noemen. Toch wat triest voor iemand als ik die overal een mening over heeft.

Ik ben niet de enige die slecht op de hoogte is van de lokale politiek en zo vreemd is dat ook weer niet want in de media ging het eigenlijk alleen maar over de landelijke politiek. Jozias van Aartsen (vvd) stapt op, las ik in de krant. Ik wist niet dat hij ook in de gemeenteraad zat, dacht ik nog even met mijn slaperige kop. Jan Marijnissen juicht, maar in zijn woonplaats Oss, de bakermat van zijn partij, leidt de SP een verlies van bijna 10%. Ik lees het en vraag me af welke partijen het college vormen in "mijn" stad.

Als landelijke politici de gemeenteraadsverkiezingen zien als het oordeel van de kiezer over de landelijke politiek, nemen ze dan eigenlijk zelf de politiek wel serieus? Van rechts tot links snatert men dat de politiek dichter bij de mensen gebracht moet worden, maar zodra het gaat om politici die beslissen over de kleur van je voordeur, kwaken de landelijke eendenbekken het hoogste lied. Welke eendenbek met ambtsketting zingt eigenlijk het hoogste lied in "mijn" stad?

Toch heeft het stembusgekrakeel één lichtpuntje opgeleverd. Die wiegelende Duck uit Diever heeft eindelijk gezegd dat hij niet terug zal keren in de landelijke politiek. Je moet er toch niet aan denken dat we, na vier jaar een tovenaarsleerling aan het hoofd gehad te hebben, zouden worden opgezadeld met een sigarenrokend bloempotkapsel voorzien van een Bob-de-Rooy-bril.
Gelukkig is de verkiezingsgriep weer even voorbij en kan ik de komende tijd kijken en luisteren naar kwakende pijltjes. Misschien moet ik alle eendjes de naam van een nieuw gemeenteraadslid geven, dan weet ik over vier jaar in ieder geval op wie ik allemaal niet gestemd heb in "mijn" stad.