Het gevoel jezelf voor je kop te willen slaan omdat je iets stoms hebt gedaan, zal iedereen wel herkennen. Zo heb ik me mee laten trekken in oeverloos gezever met iemand waarvan ik op voorhand wist hoe het zou lopen. En toch kon ik het niet laten. Misschien komt het omdat ik stiekem lol beleef aan dat soort dingen, aan de strijd, de krachtmeting. Misschien ben ik niet sterk genoeg om verleidingen te weerstaan. Misschien, misschien, misschien… Misschien moet ik mijn hoofd niet breken over dat soort dingen. Af laten glijden en door. Waar zal ik het eens over hebben?
01:48, 2 februari 2012Glaswerk /
@!00: Goud leek me tijdelijk de beste optie, hoewel ik dagelijks de neiging heb moeten onderdrukken om het goud het goud te laten en ook voor het zilver te gaan.
Met een respectvolle buiging.
02:02, 2 februari 2012100_woorden /
@Glaswerk
Als ik het goud eenmaal heb losgelaten ga ik wel vol voor het zilver.
02:20, 2 februari 2012jan krosenbrink /
‘misschien ben ik niet sterk genoeg om verleidingen te weerstaan’
Dat kan het geval zijn, ik weet per ongeluk niet waar je je pas toe hebt verleid, maar het lijkt me niet noodzakelijk van je zelf te eisen dat je daarom aan alle verleidingen weerstand zou moeten bieden. En vallen voor eentje lijkt me draaglijk, maar ik zei al ik weet niet welke en misschien is het toch niet draaglijk, ook niet voor mij
02:52, 3 februari 2012100_woorden /
@jan krosenbrink
Bij het al dan niet weerstaan van verleidingen gaat het uiteindelijk om de prijs die je betaalt en of die het waard is, zowel voor het toegeven aan een verleiding als het weerstaan ervan. De prijs om aan geen enkele verleiding toe te geven is me te hoog, net als de prijs om aan elke verleiding toe te geven. Ergens daartussenin vind ik mijn weg wel, met vallen en opstaan uiteraard. Leven heet dat, geloof ik ;-)
08:42, 2 februari 2012wllm kalb /
Gelukkig dat we af en toe de hand aan het hoofd slaan omdat we ons realiseren dat we iets stoms hebben gedaan of iets hebben nagelaten. Veel erger zou het zijn als we maar door zouden gaan, zonder dat moment van inzicht …
02:57, 3 februari 2012100_woorden /
@wllm kalb
Inzicht is een zegen, maar kan ook een vloek zijn, net als het gebrek aan inzicht. Inzicht op de juiste momenten en je inzichtloos laten gaan op de juiste momenten, daar ligt de sleutel. Er zijn momenten dat het vanzelf gaat, maar helaas is dat niet altijd het geval. Niets menselijks is ons vreemd uiteindelijk.
08:53, 2 februari 2012svara /
Die lol liet zich niet verbergen :-).
En ach wat is stom. Tot hier was kennelijk nodig om tot dit blog te komen anders zou het wel anders zijn gegaan. Weer een ervaring rijker toch? Groet
02:59, 3 februari 2012100_woorden /
@svara
Viel het op? ;-)
Zolang ik geen onherstelbare schade aanricht of oploop, kan ik prima met “stom” leven.
09:05, 3 februari 2012svara /
@100_woorden
Geen idee maar ik hou er wel van om mee te kijken in mijn spiegels ;-)
11:16, 2 februari 2012Anamé /
Ach, hoe stom is goud en hoe stom is zilver als de briljanten je door een open deur worden aangeboden?
Gewoon die hand van het voorhoofd naar de kin brengen en verder denken.
03:04, 3 februari 2012100_woorden /
@Anamé
Fraaie beeldspraak. Dank daarvoor.
Ik zal de hand laten zakken en de Rodin-positie aannemen, nou ja, morgen dan, eerst maar eens de horizontale pose innemen gezien de tijd.
12:22, 2 februari 2012DagEnDauw /
Zo menselijk allemaal…
Toch?
;-)
03:05, 3 februari 2012100_woorden /
@DagEnDauw
Ja, ik ben soms net een mens (of weet dat goed te acteren ;-))
10:41, 3 februari 2012DagEnDauw /
@100_woorden
Hoe definieer je een mens, hé?
Iets als het wit in je blog van vandaag :
alles en niets … en nooit helemaal te vatten (?)
Je vervolgde trouwens met een krachtig antwoord op je eigen vraag van hierboven …
“Een nagenoeg schone lei” *glimlacht*.
12:23, 3 februari 2012Simen Vrederat /
Ik adviseer hetzelfde onderwerp waarmee de geportretteerde zich duidelijk zichtbaar bezighoud. De consequenties van het meer en meer toenemende vrouwenoverschot, zoals in de krant vanochtend beschreven.