In een spiegel zie je altijd een vervormd beeld van de werkelijkheid. De mate van vervorming zou een maat kunnen zijn voor de waarde die je hecht aan dat beeld. Als psychologen – zij pretenderen wetenschap te bedrijven – in een spiegel kijken, zien ze zelf dat meer dan 50% (sic) van hun vakbroeders sjoemelt met statistische resultaten en één op de tien witte jassen criminelen zijn data “gewoon” vervalst. Mocht dit een reëel beeld geven van de werkelijkheid, dan kun je geen enkele waarde meer hechten aan psychologisch onderzoek. Mocht dit geen realistisch beeld zijn, dan is het mogelijk nog erger.
01:19, 23 februari 2012DagEnDauw /
Mocht er een psycholoog in de buurt zijn, bombardeerde die me wellicht meteen tot onderzoeksobject.
Want zeg nu zelf, welk geestelijk gezond mens, staat er net voor het slapen gaan met het hoofd tussen de benen naar een computerscherm te kijken…?
=)
00:57, 25 februari 2012100_woorden /
@DagEnDauw
Als dat je grootste gekte is, valt het reuze mee ;-)
17:26, 25 februari 2012cornutus /
Je zal de eerste niet zijn ;-)
Hoewel ik het nooit iemand eerder heb zien doen.
01:58, 23 februari 2012Glaswerk /
@!00: Het is erger.
Laat ik het gemakshalve maar bij een stevige like houden…
00:57, 25 februari 2012100_woorden /
@Glaswerk
Nog erger? En dit is al buitengewoon zorgelijk…
02:38, 23 februari 2012Anamé /
Waarom doet dit verhaal mij nou toch meteen denken aan de laatste Worldpress foto?
Is er überhaupt nog wel een foto in de media te vinden die niet bewerkt is?
Of kunstenaars die de prints van hun, op de computer bewerkte foto’s, letterlijk over brengen op het doek en vervolgens de “iedereen kan schilderen, Ravensburger” vlakjes overschilderen met een laagje olieverf?
De snelheid van levering is bijna overal belangrijker dan de vraag of er kwalitatief goed materiaal geproduceerd wordt, in welk vakgebied je ook kijkt.
Weet niet iedere insider, ongeacht het vakgebied, weet wat er binnen zijn ‘wereld’ af en toe ‘mis’ gaat of waar er gesjoemeld wordt?
Naar de andere vakgebieden kun je slechts gissen, maar dat het gebeurt staat vrijwel vast…
01:03, 25 februari 2012100_woorden /
@Anamé
=Waarom doet dit verhaal mij nou toch meteen denken aan de laatste Worldpress foto?=
Ik ken je niet goed genoeg om dergelijke vragen te beantwoorden. (ja, ik weet wel dat het een retorische vraag was, maar ik geef graag antwoorden op retorische vragen ;-))
Foto’s worden altijd bewerkt, dat was al zo in het analoge tijdperk. De mate van bewerking hangt (voor mij) nauw samen met de mate van objectiviteit die men pretendeert te hebben. Voor een nieuwsfoto gelden andere normen dan voor een kunstfoto, dat voelt iedereen wel aan, maar waar de grens precies ligt is niet duidelijk. Persoonlijk heb ik geen probleem met aanpassen van contrast, helderheid, kleur, etc. Daarmee kun je de sfeer van de foto wel aanpassen, maar dat vind ik vergelijkbaar met de toon waarop de schrijvende pers over iets bericht. Anders wordt het als er zaken worden weggehaald of toegevoegd.
Bij kunstfoto’s is objectiviteit niet van wezenlijk belang en wat mij betreft zijn er dan ook geen beperking aan de mate van bewerking.
Bij wetenschap is het onderscheid eenvoudiger te maken. Er zijn regels waaraan een onderzoek moet voldoen om als wetenschappelijk te worden gezien. Resultaten veranderen of weglaten omdat ze ongunstig zijn voor de theorie die men tracht te bewijzen kan/mag niet. Daarover kan geen discussie zijn. Als een derde van de ondervraagde “wetenschappers” openlijk twijfelt aan de eigen integriteit, dan zit er iets fundamenteel fout.
=Weet niet iedere insider, ongeacht het vakgebied, weet wat er binnen zijn ‘wereld’ af en toe ‘mis’ gaat of waar er gesjoemeld wordt?=
Kernwoorden zijn “af en toe”. Tien procent openlijke fraude, dertig procent openlijke twijfel aan de eigen integriteit en meer dan vijftig procent openlijke twijfel over de resultaten die vakgenoten produceren, zegt mij dat sjoemelen geen uitzondering is, maar breed geaccepteerd binnen het vakgebied en dat is onacceptabel voor een discipline die zich wil rekenen tot de wetenschap.
=Naar de andere vakgebieden kun je slechts gissen, maar dat het gebeurt staat vrijwel vast…=
Dat ligt erg aan het vakgebied. Hoe harder (exacter) de wetenschap, hoe lastiger het is om te sjoemelen.
08:09, 23 februari 2012Antoinette Duijsters /
Slechte ervaringen met psychologen, helaas.
Leuke foto
01:07, 25 februari 2012100_woorden /
@Antoinette Duijsters
Ik heb altijd al wat moeite gehad met de grote mate van onzekerheid die inherent is aan het vakgebied, maar ging er tot nu toe wel vanuit dat men integer was op een enkele uitzondering na. Dit artikel zet de boel toch in een ander daglicht.
09:05, 23 februari 2012Reine jRagolo /
Wiens brood men eet diens woord men schrijft.
01:09, 25 februari 2012100_woorden /
@Reine jRagolo
Soms is dat zo, maar dat komt in alle vakgebieden voor. Ik hoopte dat het uitzonderingen waren. De percentages die uit dit onderzoek naar voren komen laten zien dat het geen incidenten zijn, maar dat er structureel is fout zit.
10:00, 23 februari 2012wllm kalb /
De werkelijkheid vatten in een foto of in een psychologische onderzoek is natuurlijk een onmogelijke poging. In de buurt komen van de werkelijkheid is al heel wat.
01:11, 25 februari 2012100_woorden /
@wllm kalb
Dat is inderdaad het beste waarop we kunnen hopen, in de buurt komen van. Daarbij verwachtte ik wel dat de overgrote meerderheid dat ook daadwerkelijk poogde te doen, maar dat valt tegen als ik de cijfers van dit onderzoek lees.
13:54, 23 februari 2012Glaswerk /
@!00:
zij pretenderen wetenschap te bedrijven
Niet alleen dat, een groter probleem is dat zij de “bevindingen” gaan toepassen in de praktijk. Laat ik als voorbeeld “de psychologische test” (er zijn vele varianten voor diverse toepassingen in omloop) nemen. Al deze testen zijn gebaseerd op “scores” op “assen” volgens een lineaire Principale Component Analyse (PCA), hoewel psychologen psychiaters de term Factor Analyse prefereren. Die analyse gaat ervan uit dat de “assen” lineaire combinaties zijn van “meetbare” “variabelen”. Een van het “gemiddelde” afwijkende score op één van de assen wordt door psychologen/psychiaters gezien als “fout”, waarna aan de hand van de DSM een bijbehorende “stoornis” opgezocht wordt.
1. De DSM.
Dit handboek is gebouwd op nooit bewezen (vage) theorieën en wordt om de zoveel jaar herzien vanwege voortschrijdende inzichten die ook nog nimmer bewezen zijn.
2. Het gemiddelde.
Een gemiddeld mens bestaat niet. Neem als voorbeeld een populatie van 600.000 dobbelstenen waarvan iedere dobbelsteen 1x geworpen wordt. Dit statistische experiment laat zien dat de gemiddelde worp van een dobbelsteen 3,5 is. Aangezien geen enkele dobbelsteen 3,5 ogen heeft wijkt de worp van iedere dobbelsteen dus af van het gemiddeld en is iedere dobbelsteen dus niet normaal. De meest elementaire fout die gemaakt wordt in alle psychologische testen.
3. De variabelen.
Deze zijn gebaseerd op aannames uit de “theorie”. Aangezien de psychologen onderling het niet eens eens zijn over welke theorie de juiste is – en dat kan ook niet, want experimentele bewijsvoering ontbreekt dus kan men daarover blijven discussiëren tot aan het einde der mensheid – hecht iedere psycholoog belang aan zijn voorkeursvariabelen (dat afhankelijk van de theorie waarin hij/zij gelooft) die hij/zij zwaarder kan laten meewegen in het statistisch pakketje dat gebruikt wordt om de PCA analyse op de testresultaten uit te voeren. Wetenschappelijk gezien is dat vloeken in de kerk en een dobbelende aap zal het wellicht al beter doen.
4. Het meten.
Dat gebeurt door middel van een test (vragenlijst, gesprek en taakjes). Afgezien van het feit dat de gestelde vragen ook weer afhankelijk zijn van de theorie die gebruikt is om de test samen te stellen zitten er (doelbewust) fundamentele vaagheden in verwerkt. Laat ik als voorbeeld een vraag met de mogelijke antwoorden geven die regelmatig in een psychologische test opduikt:
“Vraag:
Heb u vaak last van onrustgevoelens?
Mogelijke antwoorden:
1. Ja
2. Nee
Zonder te specificeren wat “vaak” is, wat precies “last” is en hoe een willekeurig persoon voor zichzelf du moment moet kunnen vaststellen of hij/zij wel eens in een bepaalde mate “onrustgevoelens” (whatever that may be)heeft staat nergens beschreven. Alleen een ja of nee telt, meer antwoorden kan een standaard statistisch pakketje ook niet aan. Vragen tijdens een test worden met een meewarige blik beantwoord – daarom zijn ook de termen cliënt en patiënt uitgevonden om daarmee de afstand tussen de zich superieur wanende psycholoog en de testpersoon te vergroten – waarop onvermijdelijk het antwoord volgt: “vult u maar in wat u het best van toepassing lijkt”. Het “best”.
Om nog meer vrijheid van interpretatie in te bouwen dienen testpersonen als onderdeel van de test bijvoorbeeld de volgende drie taakjes uit te voeren.
1, Teken een boom.
2. Teken een enge boom.
3. Teken een droomboom.
Aan de hand van die tekeningen worden karaktereigenschappen van de proefpersoon geduid en – bij voorkeur – gekoppeld aan een of meer stoornissen (dat brengt immers nog meer geld in het laatje). Vergelijk het met de klassieke meteorologische aanpak van Chriet Titulaer die ‘s ochtends over een paar satellietfoto’s urineert en op basis van de Rorschachmotieven in de opdrogende pisvlekken de weersvoorspelling voor de komende vier weken weet te duiden.
En uiteraard heeft de psycholoog/psychiater ook nog een paar gewone vragen achter de hand. Het vervelende is echter dat psychologen niet luisteren naar het antwoord van de ondervraagde maar zelf de antwoorden op basis van “eigen indrukken” en de gegevens die hij/zij al in zijn bezit heeft de antwoorden al heeft ingevuld.
Zo kan het gebeuren dat het antwoord “Ik ga op vrijdag met de auto boodschappen voor de hele week doen” op de vraag “Wat doet u meestal op vrijdag” uiteindelijk in het verslag van de psychologische analyse terechtkomt als de conclusie dat de cliënt last van een hoge mate van pleinvrees heeft omdat hij niet lopend over straat durft te gaan (een kopie van dit bijzondere staaltje van wetenschappelijk doorwrochte analyse zou ik je kunnen toesturen ;-)).
5. De gevolgen.
Nederland slibt dicht met een woud van psychologische duiders en psychiaters die bij binnenkomst van de patiënt/cliënt bij wijze van spreken het recept met de medicatie al klaar hebben liggen. Wat de mens zegt is in wezen irrelevant, de psycholoog of de psychiater weet het toch beter. En veel psychologische onderzoekers zijn geen haar beter.
De mens wordt aangepraat dat er iets mis met hem is en medicatie en therapieën worden bij de vleet uitgeschreven. In veel gevallen volstrekt onnodig – een goeie schop onder de kont is meestal al heilzaam – maar blijkbaar wil de mens graag horen dat hem iets mankeert en besodemieterd worden. En er wordt verdomd goed aan verdiend, zeer goed zelfs dus wordt de mythe der (klinische) psychologie gretig in stand gehouden door de groep mensen die aan die tak van sport verdienen: psychologen, psychiaters, psychotherapeuten, farmaceuten en het lobby-circuit dat zoveel mogelijk geld uit onder andere de AWBZ pot probeert te peuren om nieuwe “bewijzen” voor het bestaansrecht van die mythe te leveren.
14:37, 23 februari 2012Glaswerk /
En volgens de meest recente bevindingen gaan neutrino’s niet sneller dan het licht. Slechts één gammel optisch contactpuntje was de oorzaak van de vermeend wereldschokkende bevinding die was gebaseerd op de statistische analyse van weet ik hoeveel Terabytes aan verzamelde onderzoeksgegevens.
Wellicht dat ook psychologen en psychiaters iets van dat aandoenlijke foutje van het CERN kunnen leren ;-)
01:19, 25 februari 2012100_woorden /
@Glaswerk
Het moest ook bijna wel in iets lulligs zitten, hoewel ik er op zich geen problemen mee zou hebben als alles anders blijkt te zijn dan we denken.
01:17, 25 februari 2012100_woorden /
@Glaswerk
Hier zijn we het in grote lijnen wel over eens. Waar ik tot dit artikel wel vanuit ging was dat men ondanks de wetenschappelijke zwakte van het vakgebied wel in overgrote mate integer was. De grote twijfel aan de eigen integriteit en aan de juistheid van onderzoeksgegevens verbaasde me.
09:28, 24 februari 2012Beeldsprekers /
Een psycholoog is niet hetzelfde als een psychiater. Een psycholoog heeft psychologie gestudeerd draag geen witte jas en mag geen medicatie voorschrijven. Een psychiater heeft medicijnen gestudeerd, draagt (soms) een witte jas en mag wel medicatie voorschrijven.
En in alle beroepsgroepen heb je charlatans.
01:27, 25 februari 2012100_woorden /
@Beeldsprekers
Dat er verschil is tussen een psycholoog en een psychiater is waar, maar er bestaat ook zoiets als een GZ-psycholoog (gezondheidspsycholoog) waaronder bijvoorbeeld de specialisatie “klinische psychologie” valt. Citaatje uit Wikipedia:
De klinisch psycholoog is een ‘artikel 14′-beroep in de wet BIG, het artikel voor (medisch) specialisten, zoals een psychiater. Klinisch psychologen zijn tevens opgeleid als psychotherapeut, en mogen zich na inschrijving in het BIG-register ook ‘psychotherapeut’ noemen.
Kortom, psychologen kunnen weldegelijk witte jassen dragen c.q. zich met medische zaken bezighouden.
=En in alle beroepsgroepen heb je charlatans=
Dat was/is het punt niet. Het is een kwestie van verhoudingen. Als één op de drie psychologen openlijk twijfelt aan de eigen integriteit en ruim de helft twijfelt aan de resultaten van hun collegae, hebben we het niet over de enkele charlatan die je in elk vakgebied hebt, maar is er meer aan de hand.
15:11, 24 februari 2012DagEnDauw /
Raar, mijn vorige reactie hier, is zomaar verdwenen =/
http://dagendauw.blogspot.com/2012/02/nog-even.html
01:29, 25 februari 2012100_woorden /
@DagEnDauw
Niet verdwenen, maar om onduidelijke reden tussen de spam komen te staan. Ik heb ‘m daar inmiddels weer uit gehaald en hij staat dus weer waar hij hoort.