« Berichten getagd met kunst

! Purple Haze

Het is wat het is

Je kunt iets maar één keer voor het eerst ervaren, om met zin één een open deur in te trappen. Zo ervoer ik dit beeld voor het eerst voor ik het had vastgelegd en is de vastlegging een recreatie van die ervaring. Die recreatie is ontdaan van de context waarbinnen ik hem aantrof, maar die context zit wel in mijn hoofd zodat ik dit beeld niet zo kan ervaren als jij. Door mijn hoofd schoot Purple Haze van Jimi Hendrix en door die titel te gebruiken creëer (of forceer) ik een nieuwe context voor jouw eerste ervaring met dit beeld.

eKudos » NuJij »

! TC Kunst

Zo uit de camera, deze compositie in paars en bruin

Het is voorjaar, de tuin moet gedaan worden en dat leidt elk jaar weer tot één of meerdere “verplichte” bezoeken aan een nabijgelegen tuincentrum (het wordt me niet echt verplicht door mevrouw 100, maar ik ervaar het wel als een morele verplichting, vandaar). Sinds ik mijn camera meeneem op deze “strafexpedities”, zijn ze minder zwaar geworden, sterker nog, ik begin ze langzaamaan te ervaren als “prettig” (zorgelijk, ik weet het, het zal de leeftijd wel zijn…). Tuincentra zijn ware paradijzen voor abstracte fotografie. Er is kleur, vorm en beweging, je mag overal aanzitten en niemand zeurt als je foto’s neemt.

eKudos » NuJij »

! Invullen

Suppoost in museum Boijmans van Beuningen

Zou zo’n suppoost zijn outfit laten bepalen door de kunst in de zaal waar hij werkt? Dat had ik hem kunnen vragen, maar ik denk niet dat ik zijn antwoord wilde horen. Het is niet dat ik per definitie ongeïnteresseerd ben in hem, maar zijn antwoord zou mijn fantasie vermoorden. Zijn woorden zouden geen ruimte laten voor mijn eigen invulling en ik doe niets liever dan dingen zelf invullen. Dingen zoals het oortje dat hij draagt. Met wie staat hij in contact? Wat vult zijn gedachten als hij staart naar de witte kunst van Absalon in de verder lege zaal?

eKudos » NuJij »

! Alarm

Alarm - Sandro Setola

Er zijn er die hem hebben horen luiden zonder te weten waar de klepel hangt. Rijk omfloerste verhalen vol trillende lucht die nog warm is van het bakproces van hun fantasie. Opgediept uit een polder in de buurt van Arnemuiden of op de top van een berg ontvangen van het opperwezen zelf en naar het gewone volk gebracht door boodschappers die het licht menen te hebben gezien. Zwijg en luister naar de waarheid. Hun waarheid, maar daarom niet minder enig en absoluut. Ik hoor ze wel, maar luister niet. De alarmbellen in mijn hoofd waarschuwen voor idioten met een Godcomplex.

eKudos » NuJij »

! Synesthesie

Otorhinologische kop van Venus - Salvador Dalí

Het is een overeenkomst tussen Vladimir Nabokov, Frank Zappa en Richard Feynman, maar belangrijk is dat niet. Ook is het een stijlfiguur waarbij zijn kille blik over mijn scherpe woorden gaat, of mijn kille woorden worden afgetast door zijn scherpe blik, maar ook dat geeft verder niet. Ik moest denken aan een beeld van een echte kunstenaar (Tête otorhinologique de Vénus van Salvador Dalí) toen ik de term voorbij zag komen. Synesthesie. Een vermenging van zintuigen. Een foutje in de hersenen, of verrijkte perceptie? Geven doet het niet, zolang je maar je best doet om te horen wat ik zie.

eKudos » NuJij »

! Zonder dwang van kerk of staat

Zuiver natuurlijk licht

In deze donkere tijden van internetcensuur, politisering en verregaande vercommercialisering is er zo af en toe een lichtpuntje te ontdekken. Zo las ik vandaag bijvoorbeeld over de aanstaande samenwerking tussen Wikipedia en Teylers Museum. De ruim tweehonderd jaar oude doelstelling van het museum – kennis over kunst en wetenschap bijeenbrengen en toegankelijk maken zonder dwang van kerk of staat – mag in gouden letters worden geschreven wat mij betreft. Hoe mooi zou de wereld kunnen zijn als dit geen uitzondering was, maar de regel? Ik droom met plezier weg bij die idealistische gedachte. De realiteit moet maar even wachten op mijn herrijzenis.

eKudos » NuJij »

! De Goot

Hoe gelukkig is iemand die de goot fotografeert?

Ik zou een mooi verhaal kunnen ophangen over de avonturen die ik beleef tijdens mijn verkenningen van de toegepaste kunst naar aanleiding van bovenstaande foto, maar ik heb zojuist gelezen dat u – de volger op één van de platforms waar dit stukje verschijnt – zomaar ongelukkig zou kunnen worden van mijn foto’s en berichten omdat ze u het gevoel kunnen geven dat ik een gelukkiger leven leid dan u en dat wil ik u niet aandoen. De waarheid is dat ik hier met mijn hoofd voorovergebogen naar de goot staar. Weliswaar een mooi afgedekte goot op een bijzondere plek, maar toch.

eKudos » NuJij »

! Teylers Tijdreis

De boek- en konstzael uit 1784

De eerste keer dat ik in Teylers Museum was, maakte het een verpletterende indruk. Ik hou van oude instrumenten – daar zijn er genoeg van te vinden in het museum – maar wat vooral bleef hangen was het gebouw. Het voelde alsof ik werkelijk de geschiedenis binnen liep. Dit weekend was ik – na een jaar of vijftien – weer eens in het oudste museum van Nederland en nog steeds voelde het slenteren door de zalen als tijdreizen, hoewel alles kleiner leek dan de vorige keer. Het is wonderlijk hoe ruimtes die indruk maken, in je hoofd groter worden dan ze in werkelijkheid zijn.

eKudos » NuJij »

! Volg Orde

Chaos?

Er is weinig orde te ontdekken in bovenstaande foto (een detail van de foto hieronder), maar dat wil niet zeggen dat er helemaal geen orde in te herkennen is. Verander je standpunt, meer afstand nemen (of een kleinere foto om die grotere afstand te simuleren) en er ontstaat iets van orde in de chaos, voor zover het geen chaotisch mens betreft. Het is en blijft grappig hoe ons brein in alles herkenbare patronen probeert te vinden. Een eigenschap die ook noodzakelijk is om dit te kunnen lezen. De vraag is wel of die orde echt is of slechts een illusie.

Orde?

eKudos » NuJij »

! Grenzeloos bekrompen

Onderscheid kun je maken, ook als de grens tussen onder en boven niet scherp getrokken is zoals bij dit porseleinzwammetje. De grens tussen design en kunst is evenmin scherp. Het duo Job Smeets en Nynke Tynagel (Studio Job) begeeft zich op die grens en niet zonder succes. In Nederland moet je één ding niet doen en dat is concentratiekampen gebruiken als inspiratie voor iets “luchtigs” als design. Voor de tweede dag op rij viel men in DWDD over hekken en tafelkleedjes met duidelijke verwijzingen naar concentratiekampen. Blijkbaar is dat een grens die in ons bekrompen landje zeer scherp wordt getrokken.

eKudos » NuJij »