Wat er leeft vangen in een beeld, daar ben ik vaak naar op zoek. Niet alleen in mezelf, maar ook in “de maatschappij”, “het land” en “de wereld”. Het is dat ik een hekel heb aan de term “tijdgeest”, anders zou ik die er ook aan vastknopen. Donkere wolken boven de Hollandse leeuw die zich vastgrijpt aan zijn vertrouwde fundamenten. Er is licht, dus hoop, maar is het ook bereikbaar? Misschien alleen voor de enkeling, die ene duif die de vrijheid heeft om het zware weer te ontvluchten. Of zou het overwaaien? Leven tussen hoop en vrees, dat zie ik.
