« Berichten getagd met maatschappij

! Kiezen, niet delen.

Voor paal staan

Er mogen dan heilige koeien overheen gaan, een tempel zou ik dit viaduct niet willen noemen. Alleen in hartje winter staat de zon laag genoeg om de zuilengalerij te verlichten, dus mooier dan dit zal het niet worden. Het geeft me een dubbel gevoel. De later aangebracht decoraties trachten het geheel weg te trekken van de pure functionaliteit waarmee het is neergezet, maar slagen daar niet in. Het eeuwige hinken op twee gedachten is misschien wel kenmerkend voor onze maatschappij. Te bang om echt te kiezen omdat we niet door hebben dat één geheel beter is dan twee losse helften.

eKudos » NuJij »

! Zacht protest

Mijn eerste kennismaking met wildbreien

In maart van dit jaar kwam ik het voor het eerst tegen. Een woord kon ik er niet voor vinden. Acht maanden later weet ik dat dit een wildbreiwerkje is en dat wildbreien is uitgeroepen tot neologisme (nieuw taalelement) van 2011. Wildbreien (straatbreien mag ook) is een vorm van street art waarbij breiwerkjes worden aangebracht op straatmeubilair en bomen. Ik word vrolijk van die zachte kleurige breiwerkjes in een maatschappij die steeds harder en somberder lijkt te worden. Ben wel benieuwd hoe lang het duurt voordat de zachte stem van het volk wordt gekaapt door de harde van de commercie.

eKudos » NuJij »

! Tussen hoop en vrees

De Nieuwe Kerk aan het Spui te Den Haag

Wat er leeft vangen in een beeld, daar ben ik vaak naar op zoek. Niet alleen in mezelf, maar ook in “de maatschappij”, “het land” en “de wereld”. Het is dat ik een hekel heb aan de term “tijdgeest”, anders zou ik die er ook aan vastknopen. Donkere wolken boven de Hollandse leeuw die zich vastgrijpt aan zijn vertrouwde fundamenten. Er is licht, dus hoop, maar is het ook bereikbaar? Misschien alleen voor de enkeling, die ene duif die de vrijheid heeft om het zware weer te ontvluchten. Of zou het overwaaien? Leven tussen hoop en vrees, dat zie ik.

eKudos » NuJij »

! Weerbaar

Klaar voor de maatschappij?

Er is meer dan één manier om de zwakkeren in onze samenleving te beschermen. Welke manier je ook kiest, je betaalt altijd een prijs. Met een schild, helm en stevig trainingsregime wordt een mens weerbaarder en daarmee beter in staat zichzelf te beschermen, maar tegelijk sluit je hem af van de (onveilige) maatschappij waarin hij moet leven. Het is symptoombestrijding. Maak de maatschappij veilig(er) en je hebt geen (of minder) persoonlijke beschermingsmiddelen nodig. Makkelijk gezegd, ik weet het, maar meer aandacht voor het wegnemen van oorzaken zou mijn voorkeur hebben, al weet ik ook dat de samenleving niet 100% maakbaar is.

eKudos » NuJij »

! Jouw nummer

14231

Het zal er ooit van komen dat de opvolger van het DigiD – in wezen de opvolger van het Burgerservicenummer, wat weer een nieuwe term is voor het oude sofinummer – fysiek aan ons wordt verbonden. Niet als oormerk, bedoel ik en ook als tatoeage zie ik het niet gebeuren, maar bijvoorbeeld via een ingeplante chip of hard geprogrammeerd in onze grijze processor. Het zal de ontmenselijking van de maatschappij naar een nieuw “hoogtepunt” tillen, vrees ik, en de overheid kennende zal het wel zo knullig geprogrammeerd zijn dat iedere kleuter die tot 3333 kan tellen op je hersenen in kan bellen.

eKudos » NuJij »

! Ramptoerisme

Ben jij op tijd vertrokken?

Wie weten zich te redden uit de puinhopen en wie blijven er achter? Daar hoort een vraag aan vooraf te gaan: wie blijven wonen in een gebouw dat op instorten staat en waarom doen mensen dat? Is het de verbondenheid met de leefomgeving die iemand het gevoel geeft om mee ten onder te moeten gaan? Of is het een chronische ontkenning van het onvermijdelijke, het niet willen toegeven aan dat wat ieder weldenkend mens ziet aankomen? Ik vind het fascinerend om te zien hoe die processen verlopen, welke keuzes mensen maken en waarom, maar voel me tegelijk ook een ramptoerist.

eKudos » NuJij »

! Apenrots

Waar is jouw plekje op de apenrots?

Ik kan er uren naar kijken, naar de opperaap die alles overziet en alleen ingrijpt als het echt nodig is. Naar de wanna-be opperapen, die in het klein de echte opperaap na-apen, maar altijd moeten oppassen niet te gaan over de grenzen die het alfamannetje trekt. De doorsnee apen, die doen wat ze leuk vinden zonder al te grote ambities. En die enkele valse aap die van een afstandje loert op een kans om de apen in de groep met stenen te bekogelen. Het zijn vooral die valse apen die van zich doen spreken net voor de rots gesloten wordt.

eKudos » NuJij »